Niet te geloven dat dit nog voorkomt

Discussies over kanker

Moderator: astrid

Niet te geloven dat dit nog voorkomt

Berichtdoor theresia op vr 15 sep 2006 12:07

In Januari voelt mijn vader pijn onder zijn schouderblad en is met die klacht naar de huisarts gegaan, deze stuurt hem door naar het Martiniziekenhuis afdeling van Swieten, naar de longarts. Longfoto’s genomen en hij krijgt te horen dat hij pleuritis heeft. Niets bijzonders hij krijgt antibiotica en moet na drie weken weer terug komen voor controle. Maar de klachten blijven en er worden na drie weken weer longfoto’s genomen en dan blijkt dat er nog geen verbetering is en mijn vader heeft erg veel pijn. Mijn vader blijft onder controle maar na een week na zijn laatste bezoek aan de longarts verergeren de pijnklachten en ze bellen om eerder langs te kunnen komen. Dit kan de week na zijn laatste bezoek aan de longarts. Zo zegt de longarts kon je het weer geen drie weken volhouden , mijn vader heeft het gevoel of hij niet serieus wordt genomen mede om het feit dat hij nooit ziek is geweest. Er worden nog wat andere pijnstillers voorgeschreven en hij gaat weer naar huis. In April ligt mijn vader op bed de huisarts is gebeld want mijn vader is benauwd. Hij moet naar het ziekenhuis voor opname, nadat er weer longfoto’s zijn gemaakt blijkt da er vocht achter zijn longen zit en hij krijgt een drain. Er wordt een liter vocht weggehaald. Maar de pijnklachten verergeren en ze besluiten om wat weefsel weg te halen uit zijn longvlies. Hij krijgt een ruggeprik want dat zou beter zijn. Als ze beginnen te snijden blijkt dat mijn vader niet goed is verdoofd en schreeuwt het uit van de pijn, dan spuiten ze wat in zijn infuus en hij is onder gehele narcose. Na die tijd zeggen ze dat het hun spijt en dat ze niet goed hadden geprikt. Na een week komt de uitslag van het op de kweek gezette weefsel, de longarts vertelt hem met zijn duimen omhoog dat er niets aan de hand is en dat hij zeker geen kanker heeft. We zijn allemaal blij, maar de pijn blijft ze geven hem verschillende pijnstillers zoals paracetamol en morfine pillen. De pijn zou wel komen omdat ze de ribben wat uit elkaar hebben gehad om wat weefsel weg te nemen en dat kon wel een poosje duren voor dat het over zou zijn, en mijn vader mag naar huis. Maar het gaat niet goed mijn vader krijgt steeds meer pijn de huisarts komt geregeld langs en weet ook niet wat ze van dit alles moet denken ze besluit dat mijn vader weer opgenomen moet worden want de pijn is te erg. Ik breng hem naar het ziekenhuis bepakt en bezakt. We komen op de poli maar niemand weet iets van de opname. Mijn vader heeft erg veel pijn en ik zet hem in een rolstoel want het is de bedoeling dat er wat onderzoeken plaats vinden zoals foto’s van zijn longen, bloedafname, en een hartfilmpje. Na een paar uur zitten we nog steeds te wachten dan wordt hij geroepen de longarts is er en wil mijn vader onderzoeken. Hij heeft geen vocht achter zijn longen maar er zit nog steeds een ontsteking, toch vind hij het raar dat mijn vader zoveel pijn heeft van de ontsteking. Ook verteld hij dat het in het ergste geval ook nog wel eens een bijzondere vorm van kanker zou kunnen zijn. We krijgen te horen dat er geen bed vrij is en dat ze zo spoedig mogelijk bellen dus maar weer naar huis. De volgende morgen wordt er gebeld dat er een bed vrij is en we vertrekken opnieuw naar het ziekenhuis. Van zijn longarts krijgt hij te horen dat ze grotere stukjes weefsel willen gaan weghalen en opsturen naar Amsterdam dit keer onder gehele narcose dat wil mijn vader. Ook word er vertelt dat ze contact willen opnemen met een art gespecialiseerd in longvliezen deze arts zit in Amsterdam maar bij mijn weten is dit nooit gebeurd. Ik ga met mijn moeder naar het ziekenhuis want de uitslag is binnen. Al we daar in een kamertje zitten met de longarts krijgen we te horen dat er niets bijzonders aan de hand is het is een chronische ontsteking en dus hardnekkig. Ze gaan door met alle pijnstillers en morfine. Ook vragen ze zich af of het pshygisch kan zijn, we hebben veel meegemaakt het jaar daarvoor in April 2005 werd bij mijn moeder Hodgkin Non vastgesteld en in December heeft mijn moeder haar laatste chemo gehad. Het was een zware tijd voor haar met veel complicaties en was op een gegeven moment nog maar 39 kg.. Dus moet mijn vader ook maar naar een pshygoloog. Als hij zich redelijk voelt mag hij vrijdag naar huis om vervolgens zondag weer terug te komen. Vrijdagavond heeft hij veel pijn en het gaat niet goed. De volgende morgen belt mijn moeder of ik kan komen om mijn vader terug te brengen naar het ziekenhuis want hij gilt het uit van de pijn. We worden opgevangen door een verpleegster en ik geef aan, wat ik al vaker had gedaan, dat het zo niet langer kan en dat ik het ziekenhuis niet verlaat voordat ik een arts heb gesproken. Ook heb ik meerdere malen gezegd dat als ze niets voor mijn vader kunnen doen ze dit moeten aangeven, dan zou ik met hem naar een ander ziekenhuis kunnen gaan, maar daar wordt totaal niets mee gedaan. Zo langzamerhand voelen we ons machteloos er wordt niet naar ons geluisterd en mijn vader stelt zich aan dit maakt mijn vader erg verdrietig. Ook vraag ik nog even iets over zijn gebruik van de medicijnen, ze hadden het op een enveloppe geschreven wat hij het weekeinde moest hebben, waarom hij een slaappil moet innemen bij het opstaan, o jee een foutje wat overigens wel vaker voor kwam. Ze weten niet wat ze met mijn vader moeten maar de klachten blijven en hij valt ook erg af, dit wordt opgelost met tussendoortjes als worst en zoute haring. Het is inmiddels Juli en mijn vader is met nog meer pillen naar huis gestuurd. De pijn is door de grote hoeveelheid morfine wel te dragen, maar toch gaat hij erg achteruit en is soms verwart van die rommel. Het is moeilijk maar we houden de moed erin. Dan belt de longarts dat hij mijn vader naar het Academisch ziekenhuis UMG wil hebben voor een radioactieve scan dit gebeurt op 17 Juli. Op 19 Juli krijgen we te horen dat mijn moeder genezen is van kanker en we zijn allemaal dolgelukkig, nu ik nog zegt mijn vader. Op 24 Juli hebben ze een afspraak bij de longarts voor de uitslag van de scan. Ik hoef van mijn pa niet mee want er zal wel weer niets gevonden zijn net als bij al die andere scans en onderzoeken. Als ze daar samen zitten krijgen ze te horen dat mijn vader er maar van uit moet gaan dat hij borstvlieskanker heeft met uitzaaïngen in de huid waar hij nog wat cellen uithaalt om op te sturen, hij heeft gewerkt met asbest 45 jaar geleden, dan zegt de longarts ik wil je zo niet dood laten gaan ik stuur je naar Amsterdam op te bevestigen dat ik mijn werk goed heb gedaan. Er wordt verder weinig gezegd, mijn ouders waren lamgeslagen, hij moest maar doorgaan met het innemen van al zijn pillen en als hij in Amsterdam was geweest moest hij maar bellen voor een afspraak. Amsterdam is gepland op 21 Augustus 4 weken later. Maar het gaat niet goed mijn vader zakt steeds vaker door de knieën of valt, en kan eigenlijk alleen nog maar liggen er komt een bed in huis van de thuiszorg. De huisarts komt veel langs en we praten veel met haar, ze is zelf ook zeer ontevreden over hoe alles is gegaan en geeft toe dat ze zelf vaak heeft gebeld met de longarts maar heel onbevredigende antwoorden kreeg een treurige zaak zoals ze zelf zegt. Maar ze is er voor ons door dik en dun, geweldig. Van Amsterdam hebben we afgezien hij kon die reis niet meer maken. Op 18 Juli sterft mijn vader na een lange lijdensweg hij was op, kon de strijd niet winnen hoe graag hij ook wilde. De huisarts heeft nog met de specialist gebeld de week voor mijn vader is overleden omdat ik wilde weten wat mijn vader mankeerde. Ze hadden alles nog eens goed bekeken en samen met de uitslag van de nog opgestuurde cellen uit een bultje is de diagnose Mesothelioom. Voor mijn vader is het gelukkig voorbij, ik hoop alleen dat zijn longarts nog eens nog eens een cursus gaat volgen hoe hij om moet gaan met mensen het is diep triest dat deze dingen nog gebeuren anno 2006. Maar we gaan verder met mooie herinneringen aan mijn vader, die kan niemand ons afnemen, het gemis en verdriet is groot maar gelukkig hebben we elkaar.
theresia
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: vr 15 sep 2006 12:03

Re: Niet te geloven dat dit nog voorkomt

Berichtdoor annaknoop op vr 15 sep 2006 17:55

ik vind dit een heel diep triest verhaal
ik kan mij heel goed indenken
hoe jij en je familie zich voelen
echt waar!!! het enigste wat ik hier
op kan zeggen hier is altijd een luisterendoor
aanwezig, wij zijn hier net een familie
hier zijn kankerpatienten maar ook naasten van
kankerpatienten meer ook kinderen en familie
wij lachen en huilen samen
maar steunen ja dat doen wij mekaar
door dik en dun ik hoop dat jij
ook hier een plekje vind
ik wil je nu alvast heel heel veel
sterkte wensen toi toi toi
''anna''
zij die opgeven weten nooit hoe dicht zij bij hun doel waren
http://spaces.msn.com/annaknoop
http://annaknoop.hyves.nl/
annaknoop
 
Berichten: 3397
Geregistreerd op: zo 21 aug 2005 16:58
Woonplaats: enschede

Berichtdoor gerda op vr 15 sep 2006 19:41

Anna,ik sluit me bij je aan en heb niks meer toe te voegen.
groetjes gerda
gerda
 

Berichtdoor Jacoba op vr 15 sep 2006 21:28

Een heel erg verdrietig verhaal, in en in triest.

Fijn dat je aan het eind van je verhaal zo mooi over je vader hebt geschreven, over de herinneringen aan hem en het gemis en dat jullie dat gemis met elkaar delen.

Heel veel sterkte,
Jacoba.
van het concert des levens krijgt niemand een program
Jacoba
 
Berichten: 250
Geregistreerd op: za 02 sep 2006 8:55
Woonplaats: Zuid-Holland

Berichtdoor trijntje op za 07 okt 2006 7:31

het kon het verhaal van mijn schoonvader zijn. Hij loopt al vanaf december vorig jaar te sukkelen. Ook hij had vocht achter de longen. Ook bij hem zou eerst pleuritis geconstateerd zijn. Het was in ieder geval geen kanker. Ook mijn schoonvader heeft een kijkoperatie gehad die hij als heel pijnlijk had ervaren. De dag voordat ie naar huis moest zou hij voor de zekerheid nog een SCAN krijgen, maar dat hoefde niet meer want de longarts vertelde dat ie wist wat het was. Een half jaar later, bij de laatste controle van zijn longen zagen ze iets wat ze niet vertrouwen. Longkanker. Alle onderzoeken gehad tot en met een hartcatherisatie aan toe om uitzaaiingen uit te sluiten. Operatie volgde; de arts had gezegd dat hij niet verwachtte dat de tumor zich buiten de long had genesteld. Bleek dus wel het geval. Niemand had het verwacht. Ondertussen zijn we weer 3 weken verder en is mijn schoonvader weer bij de longarts geweest. Hij moest eerst aansterken vanwege de operatie. Over 3 weken had ie een extra controle en daarna kon eventueel de chemo plaatsvinden afhankelijk van wat er uit die extra controle nog naar voren komt. En passant moet eerst zijn (slechte) gebit er nog uit (wat overigens wel weer goed is dat dat getrokken wordt). Gisteren had de longarts weer gebeld. Hij was niet tevreden over de bloedwaarden. Dat kon te maken hebben met een ontsteking in het lichaam die zich aan het ontwikkelen is of met de operatiewond. Het duurt ook allemaal zo lang. Voordat de chemokuur daadwerkelijk start zijn we 6 tot 8 weken verder. Als het aan mij had gelegen dan had ie allang in het antony van Leeuwenhoek ziekenhuis gelegen maar ja.....
trijntje
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: za 07 okt 2006 7:15

Berichtdoor annaknoop op za 07 okt 2006 9:04

ik wil ook jou heel veel sterkte
wensen toi toi toi
''anna''
zij die opgeven weten nooit hoe dicht zij bij hun doel waren
http://spaces.msn.com/annaknoop
http://annaknoop.hyves.nl/
annaknoop
 
Berichten: 3397
Geregistreerd op: zo 21 aug 2005 16:58
Woonplaats: enschede

Berichtdoor w. op za 07 okt 2006 9:32

theresia, wat een afschuwelijk verhaal.
en ja, dat artsen er goed naast kunnen zitten, hebben wij ook mogen ondervinden toen men niet wist wat de vlekjes op alle wervels waren(uitzaaiingen).
het is in en in triest hoe ze met jullie om zijn gegaan in het ziekenhuis.

Trijntje,
als je dat zo voelt, zou ik zéker naar het AVL gaan..
je staat in je recht hoor.
en geloof maar dat je (soms) in een gesprcialiseerd ziekenhuis beter af bent.
Soms weten ze daar gewoon door de ervaringen veel meer.
blijf nooit ergens waar je je niet goed voelt.

heel veel sterkte beiden..

Willeke
11-03-2006 mijn liefste moeder, 08-05-2007 mijn liefste Jacques-Léon, 31-01-2008 mijn liefste vader overleden..
je geliefde kan weggenomen worden, maar je liefde nooit... vergeet dat niet..
HTTP://SNELNAAR.NL/11UV
w.
 
Berichten: 2339
Geregistreerd op: zo 01 jan 2006 9:32
Woonplaats: Alkmaar

Berichtdoor walter stevens op zo 08 okt 2006 13:22

Theresia
Het ziekenhuis waar jij bent geweest is dat wel een ziekenhuis ? Het lijken wel de praktijken die in een slachthuis plaatsvinden. Ik heb hier dus geen goed woord voor over....... Maar ik denk dan wel weer bij mijzelf... het is dus niet voor niets dat Nederland qua nivo van de gezondheidszorg onder aan het Europeesche lijstje staat..... Toen ik juni dit jaar vanwege gezondheidsklachten naar het ziekenhuis in Chateauroux ging, en er dus bij mij HCL werd geconstateerd... werd zelfs de zusterpost ontruimd om daar een bed neer te zetten zodat ik gelijk behandeld kon gaan worden.... Dat noem ik nog eens zorg... In Nederland is men in de gezondheidszorg veels te veel met uiterlijkheden bezig... nieuwe behuizing... mooie meubeltjes in de kantoorruimtes.... leuke perkjes rondom een ziekenhuis.. maar de zorg voor de patient wordt toch wel erg vaak uit het oog verloren.....Theresia ik vindt dit werkelijk een grof schandaal dat ze jullie zo behandeld hebben !!. Ik wens jullie heel veel sterkte toe !!

Walter.
Het wordt stil hier !
walter stevens
 
Berichten: 954
Geregistreerd op: do 03 aug 2006 8:03
Woonplaats: Lacs Frankrijk

Berichtdoor hodgepodge op wo 18 okt 2006 22:43

Wat een verschrikkelijke vent die longarts zegt, waarom is die in vredesnaam arts geworden. Kennelijk alleen voor de verdienste.

Ik zou nog wel proberen een afspraak te maken met die longarts en hem dan te zeggen wat je dwarszit en wat je kritiek op hem is. Je kan hem dan vragen waarom hij zo overtuigd was dat je vader zich aansteld en hij hem niet serieus heeft genomen.

Ik vind dit een heel ernstige zaak, wie weet hoe het anders was gelopen en in ieder geval hadden ze hem betere pijnbestrijding aan kunnen bieden.

Veel sterkte met het verwerken van dit verlies!
hodgepodge
 
Berichten: 30
Geregistreerd op: zo 08 okt 2006 23:42

Hoe is het mogelijk

Berichtdoor Bianca R. op do 19 okt 2006 20:24

Idd, erg triest verhaal.
Met mijn oma heb ik ook een dergelijke ervaring.
In december leek zij niet te herstellen van een verkoudheid. Steeds terug naar de huisarts, die schoof het uiteindelijk af op bronchitis.
Ze werd echter steeds slechter, kreeg pijn en ging steeds meer hoesten en benauwd worden. Uiteindelijk, op aandringen van familie is ze doorgestuurd naar de longarts (AZM, Maastricht). Intussen waren we wel al 5 maanden verder. Ze werd gelijk opgenomen voor de nodige onderzoeken. Ze bleek longkanker te hebben tussen de longvliezen in en tegen het hart aan. Waardoor niet operabel. Bovendien al uitzaaiingen in de keel, slokdarm, schildklier en maag. Daarvoor kreeg ze alsnog chemo omdat men zei dat ze daarmee de gezwellen weg konden krijgen. Doodziek was het arme mens. Uiteindelijk bleek dat de chemo helemaal niets had gedaan en was ze al die tijd ziek geweest voor niets. Intussen ook kanker in de nieren, lever en de hersenen. Toen moest ze bestralingen tegen de pijn. Na een aantal keren werden toch ook die gestopt. Uiteindelijk is ze gestorven onder invloed van (een te hoge) morfinetoediening, dit wou ze zelf. Intussen was het alweer januari, een ware lijdensweg van 13 maanden. De artsen hebben ons gezegd dat een snellere diagnose van de huisarts veel had kunnen uitmaken. Dit heb ik hem later dan ook verweten.
Mijn ervaring is dat je je door artsen niet als een leek moet laten behandelen. Zorg dat je het lef hebt om mondig genoeg te zijn en laat je niet afschepen. Ga desnoods eerder zélf naar een andere arts of een ander ziekenhuis. Je hebt vanuit je zorgverzekeraar altijd recht op een second opinion.
Mss moet je eens overwegen of je de klacht-en tuchtraad van je verhaal op de hoogte wilt brengen.
Ik wens je veel sterkte en kracht met de verwerking van je verlies.
groetjes en liefs,
Bianca
Bianca R.
 
Berichten: 13
Geregistreerd op: di 03 okt 2006 15:40

Berichtdoor frans op do 19 okt 2006 23:47

Heb zelf ervaring met het (klucht) tuchtcollege, omdat artsen in Almelo bij mijn vrouw bewust onderzoeken hebben nagelaten, bleek later. Wij moesten uitwijken naar Enschede omdat artsen haar zelfs niet wilden helpen. Er gaan veel patienten naar Enschede wegens slechte behandeling in Almelo. Niemand doet er wat aan, ook ik heb deze artsen niet veroordeelt gekregen. www.nevemedis.nl Nederlandse Vereniging van Medische Dissidenten.
Heb een artikel waarin staat dat veel goede artsen de uitspraken van het tuchtcollege ongeloofwaardig vinden en daardoor slechte artsen met teveel fouten beschermt worden.
Het ziekenhuis helpt met een blik advocaten samen met het tuchtcollege (opgericht door de reguliere geneeskunde) de aangeklaagde arts om geen straf te krijgen bij een medische fout.
Ik bedoel daar mee, je moet wel over zeer duidelijke bewijs van een medische blunder beschikken, een verkeerde diagnose wordt niet direct als medische fout gezien.
Het zal al moeilijk worden om het gehele volledige dossier te krijgen. Het ziekenhuis heeft van de minister Borst bij wet toestemming gekregen om eventueel het dossier te vernietigen als een rechter er om vraagt.
Toen een van de artsen in het nauw kwam, heeft hij schriftelijk zijn excuus aangeboden aan het tuchtcollege en de rechter vondt dit berouw met weinig kans op herhaling voldoende.
Wij hebben tevens ervaren dat slechte of geen behandelingen door artsen volgens de wet niet strafbaar zijn.

PS, Is het een toeval, een artikel in de krant schrijft dat de mensen in Almelo het minste oud worden van geheel Nederland.
Nu na ruim twee jaar heb ik zoveel medische kennis opgedaan, dat mij is opgevallen dat miljoenen mensen onnodig sterven aan ziekten die eigenlijk geen ziekten zijn, maar ontstaan door een gebrek aan voedingsstoffen.

Voor de farmacie is meer ziekte meer handel. Op voedingsstoffen zitten geen patenten dus minder winsten.

M.v.gr. Frans.
frans
 
Berichten: 403
Geregistreerd op: zo 04 jun 2006 22:06

Berichtdoor hodgepodge op vr 20 okt 2006 1:25

In het AZM in Maastricht hebben ze wel een goeie methode voor klachten. Je hebt groene, gele en rode kaarten, waarbij groen meer een verbetering is, geel meer een frustatie en rood echt een erge klacht. Weet niet wat ze er vervolgens mee doen, omdat ik geen klachten had, maar de intentie is er.

Maar toch zou ik eerst een gesprek met die longarts vragen aangezien je dan ook echt een antwoord kan krijgen ipv een mededeling dat ze het gaan onderzoeken en dat je er vervolgens waarschijnlijk niets meer van hoort.
hodgepodge
 
Berichten: 30
Geregistreerd op: zo 08 okt 2006 23:42

Re: Niet te geloven dat dit nog voorkomt

Berichtdoor okia73 op ma 06 aug 2012 4:03

op dit moment als ik dit schrijf is mijn vriend al uren aan het vechten om in leven te blijven... ook hij heeft longvlies kanker en ook hij is jaren lang slecht behandeld en aan het lijntje gehouden door het A,Z.M wat een lijdensweg echt heel verschrikkelijk maar het ergste komt nog: zoals ik al zei is hij nu aan het vechten voor zijn leven in het Atrium in Heerlen en ik (zijn vriendin) mag niet meer naar hem toe maar moet verplicht thuis blijven. Hij wilde zo graag thuis sterven maar daar krijgt hij de kans niet voor en ik wordt op dit moment totaal genegeerd.Maar ben wel van plan om een flinke klacht in te dienen bij dit ziekenhuis want dit is echt onmenselijk.
okia73
 
Berichten: 3
Geregistreerd op: zo 05 aug 2012 12:03


Keer terug naar Over kanker

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 4 gasten