Op tijd erbij geweest (toch niet helemaal)

[Raymond]

Ongeveer anderhalve maand geleden kreeg ik s'avonds een snel opkomende pijn. Zo hevig dat ik maar even naar de eerste hulp ben gegaan. Een jaar daarvoor had ik al eens een bijbalontsteking gehad, dus ik herkende de pijn wel.

De dokter daar constateerde inderdaad weer een bijbalontsteking, maar voelde ook een knobbeltje. Op dat moment was de linkerbal waar de pijn vandaan kwam ook al wat harder en groter dan de andere. Zij adviseerde mij om de kuur tegen de ontsteking af te maken en daarna een afspraak met de dokter te maken. Dit om te kijken of het knobbeltje dan wellicht weg zou zijn of niet.

Ik heb er destijds niet echt verder bij nagedacht hoe en wat. Na die 2 weken toch maar een afspraak met de dokter gemaakt. Die heeft even gekeken en verwees mij door naar de uroloog. Dit omdat ik al eerder een bijbalontsteking had gehad, en daarvoor zelfs al eens een blaasontsteking. Hij drong toen al lichtelijk aan om de afspraak snel te maken. Dat waren wel de eerste kleine tekenen dat je dacht "hmmmm...het zal toch niet...". Nee dat gebeurt altijd een ander !

Na anderhalve week op bezoek bij de uroloog in het VU ziekenhuis in Amsterdam. Ik werd daar onderzocht en er werd ook even een andere uroloog bijgehaald. Die had het na een paar seconden al gezien. Hij had het nog over goed of slecht, waarna ik vroeg wat hij bedoelfde met "slecht". Toen kwam meteen zaadbalkanker ter sprake. Zijn vermoeden was eigenlijk zo groot dat er direct een echo gemaakt moest worden.

Dat was wel even heel erg confronterend. Zo ben je kerngezond (rook niet, drink niet, net weer begonnen met sporten, een klassiek verhaal van iemand die nooit iets mankeert) en zo wordt je geconfronteerd met de gevreesde K. Er werd wel meteen bij gezegd dat deze vorm van kanker zeer goed te behandelen is. Maar ja, je wereld stort toch even in. De vrees voor het onbekende. 2 kinderen, de 3e op komst, druk bezig met een eigen zaak, nee dit kwam echt even niet gelegen.

De ernst van de zaak werd nog even benadrukt toen werd verteld dat de kans groot was dat ik diezelfde avond nog op de operatietafel zou kunnen liggen.

Eerst moest er bloed afgenomen worden. Samen met m’n vrouw liepen we verdwaasd door het ziekenhuis op zoek naar de juiste afdeling. Bloed afnemen ging in een roes. Heb het niet zo op naalden, maar deze heb ik nooit gevoeld. Ik was in gedachten even met andere dingen bezig.

Daarna meteen een echo maken. Onderkleding uit en het maar weer ondergaan.

De echo wees meteen uit dat er duidelijk een verschil was tussen links en rechts. De dokter die de echo uitvoerde deed verder nog geen uitspraak en liet het in het midden. Maar er was duidelijk iets niet goed.

Na de echo naar een kamertje en wachten op de dokter met de uitslagen. Ze kwam binnen en uit de bevindingen bleek het: zaadbalkanker. BOEM, een klap in je gezicht. Mede omdat alles die dag zo bizar snel is gegaan.

“Heb je nog een kinderwens ?” vroeg ze. “Nee” antwoorde ik.

En vervolgens: “Heb je kinderen ?”

“Ja” antwoorde ik.

En dan breek je. Iemand die kinderen heeft weet meteen waar ik het over heb. De kinderen zijn m’n alles. 2 prinsesjes en een 3e op komst.
Waarom ik ?!?!?!

Had ik al niet genoeg meegemaakt ? Bijna 3 maanden geleden m’n vader verloren aan longkanker na ongeveer een jaar van ziekte. Hij was niet alleen m’n vader maar ook mijn beste vriend en steun en toeverlaat . Ik mis hem nog dagelijks. De dokter vertelde mij dat die soort kanker absoluut niet met zaadbalkanker vergeleken kon worden. Nee dat zal wel, maar het is toch de K !

Vanaf dat moment was het dus werkelijkheid. M’n moeder, broer en schoonouders ingelicht. M’n moeder natuurlijk zwaar overstuur, ja natuurlijk, had ze de laatste tijd niet al genoeg meegemaakt ?!?! Wie verzint dit toch, waarom ?

Na enige tijd kon ik naar mijn kamer. Dat ding moest er namelijk z.s.m. uit. Ik werd op de spoedlijst gezet om geopereerd te worden. Dat zou nog diezelfde avond gebeuren. Na een paar keer uitstel (onverwachtse spoedgevallen hebben natuurlijk voorrang) werd om 23:00 uur verteld dat het toch morgenochtend zou gebeuren. Hoe laat was nog niet helemaal bekend.
Nou het was niet anders, enige voordeel was dat ik iets mocht eten. Die nacht werd ik nog wakker gemaakt door een verpleger die wat medische energiedrankjes voor mij had. Dat kon ik wel gebruiken.

S’ochtends stond ik onder de douche en werd ik geroepen. Het ging gebeuren, ik moest opschieten.
Ik werd met bed en al naar een soort wachtkamer gereden. De zenuwen gingen nu opspelen. Even voorstellen aan wat mensen waarna ik naar de operatiekamer werd gereden. Er werd mij van tevoren verteld dat ik niet moest schrikken want iedereen ging aan mij zitten en van alles doen. En inderdaad dat was ook zo. Op de operatietafel en er werd van alles gedaan, infuus, plakkers, mondkapje op. “Ben je zenuwachtig ?”, “Ja”, zei ik emotioneel. En toen was het moment echt daar. Met m’n kindjes in gedachten ging na 2 seconden het licht uit, de narcose deed zijn werk.

Eenmaal bijgekomen in de uitslaapkamer meteen even checken of wel de “slechte” weg was gehaald. Inderdaad , het was goed gegaan. Hevige pijn was er op dat moment niet. Het voelde alleen ongemakkelijk en met opstaan even voorzichtig aan doen.
In mijn kamer wat gegeten en wat gerust. Ging allemaal zo goed dat ik laat in de middag naar huis mocht. Vlak voor het vertrek nog even een gesprek gehad met een dokter. Die had net de uitslagen van mijn bloed binnen gekregen. Alle markerwaarden waren goed! Natuurlijk had ik voor dit alles al eens op internet het e.e.a. nagekeken en dit leek mij wel een positief teken. Immers het bloed was afgenomen nog voor de operatie. De volgende dag bloed prikken was daarom niet nodig.

Ik mocht naar huis!

Na een week moest ik een CT-scan laten maken. Contractievloeistof van tevoren drinken en de dag erna voor de scan. De scan ging heel snel. Nog even een bekertje contractievloeisotf naar binnen werken, een infuus en dan onder de scan. Zo klaar en viel verder mee.

En als je denkt dat je dan het ergste hebt gehad, helaas. Dan begint het wachten. Gelukkig heb ik zat te doen (eigen zaak) dus de tijd ging wel snel. Toch speelt het steeds door je hoofd en van echt lekker werken kwam het niet.

2 weken wachten. De dag voor de uitslag begonnen de zenuwen weer op te spelen. Gelukkig stond de afspraak s’ochtends gepland.

9:30 uur, wij zijn nu aan de beurt. Nee toch niet, het loopt weer uit. 5 minuten, 10, 15, 20, 25. De 25 langste minuten van m’n leven, maar daar werd dan eindelijk mijn naam geroepen. Ik ben nu!

Lopend naar de dokter en kijken of je iets kan ontdekken in diens gelaatsuitdrukking. Hmmm, ziet er niet zo vrolijk uit, wat betekent dat ?
Even zitten en dan de verlossende woorden: stadium 1, geen uitzaaiingen, niets gevonden.

Wat een opluchting, emoties, blijdschap alles tegelijk. Natuurlijk blijf ik de komende tijd onder toezicht. Iedere maand controle. Prima, dat doen we gewoon. Dit is echt het beste nieuws dat mij ooit is overkomen. Je kan weer verder. Rust in de tent en duidelijkheid.

Lekker naar huis, daarna weer naar kantoor en aan de slag! Werk aan de winkel.
S’avonds naar huis, naar m’n kindjes. Heerlijk ik ben er nog voor ze. Je weet nooit wat de toekomst brengt, maar dat geldt voor iedereen. Dit heb ik in ieder geval goed doorstaan.

Ik hoop dat dit verhaal enige steun biedt aan andere lotgenoten en ervoor zorgt dat mensen tijdig naar de dokter gaan als ze iets opmerken dat niet normaal is. Kleine moeite om af en toe eens te checken, kan een hoop narigheid voorkomen.

Raymond
31 jaar

[Robbie]

Beste Raymond,

Bij mij is ook onlangs zaadbalkanker (seminoom) geconstateerd en er zijn geen uitzaaiingen, fase 1. De artsen hebben mij de mogelijkheid gegeven om preventief te bestralen of niets te doen (waakzaam wachten). Ik wil graag weten waarvoor jij hebt gekozen. Uit jouw verhaal leid ik af dat jij je niet preventief hebt laten bestralen. De komende dagen moet ik een beslissing nemen. Om die redenzou ik graag van jou horen wat jij hebt gekozen en waarom?

Vriendelijke groeten,

Rob

[Raymond]

Hallo Rob,

Helaas moet ik mijn verhaal gaan updaten, want na een paar maanden op controle geweest te zijn is er tijdens de ct-scan toch een uitzaaiining geconstateerd. Ik ben vandaag begonnen aan mijn 2e chemokuur. In totaal krijg ik er 3 + een aantal korte dagbehandelingen. Om dit te horen was voor ons een grote verrassing. Hadden we totaal niet verwacht, ook omdat ik mij zo goed voelde.

Nu schrijf ik dit bericht dus vanuit het ziekenhuis. Mijn 1e kuur is zeer goed verlopen. Natuurlijk wel wat moe, vooral de 1e 2 a 3 dagen dat ik weer thuis was, maar daarna was ik gewoon weer helemaal de oude. Gewoon weer aan het werk, lekker fietsen etc. Ik moet zeggen ik heb ook een goede conditie, dat scheelt ook. Mijn tip zou zeker zijn om lekker te gaan sporten etc, ik denk dat ik daar nu profijt van heb. Ook nooit last van misselijkheid gehad of iets dergelijks. Eetlust ook gewoon als vanouds (lees, grote eter). De dagbehandelingen gaan ook prima, ook geen bijwerkingen van.

Als de volgende 2 kuren ook zo gaan, dan mag ik onder de omstandigheden niet klagen. Wel kon ik 3 dagen geleden m'n haren er zo uittrekken. Daarom maar even een bezoekje gebracht aan de kapper in het ziekenhuis.

Om op je vraag terug te komen. Bij mij gaat het om een non-seminoom. Bestraling is daarbij niet zinvol, chemo juist wel. Bij mij heb ik overigens nooit de keus gekregen. Waakzaam wachten was voor hen de enige juiste keus. Waarschijnlijk omdat chemo natuurlijk wel een aanslag op je lichaam is.

Wat dus het beste is geen idee. Je zal natuurlijk ook iedere maand je controles hebben, dus dan zijn ze er snel genoeg bij. Bij mij waren ze er sowieso snel bij, maar toch helaas een uitzaaiing. M'n bloed is al die tijd ook gewoon goed geweest. Ik weet ook niet hoe zwaar die bestralingen zijn.

In ieder geval veel sterkte met je beslissing en hoe dan ook het is zeer goed te genezen.

[Rwin]

Hallo Raymond,

Het is jammer om te lezen dat je alsnog chemo nodig hebt. Dat zal hard aangekomen zijn. Helaas is dat het venijnige van teelbalkanker (en vele andere vormen)... je voelt je kerngezond, maar toch gaat er iets helemaal mis in je lichaam. Gelukkig heb je niet veel last van de chemo! Dat was bij mij helaas anders.
5 weken geleden heb ik de laatste van de 3 chemokuren afgerond, maar ik heb zo ongeveer last van elke mogelijke bijwerking gehad (op menstruatieproblemen na... goh wat een verrassing :D).
Het ergste was nog wel de misselijkheid. Zo bleek het medicijn Primperan bij mij niet te werken en ook andere medicijnen werkten niet optimaal. Ik heb hierdoor zoveel over moeten geven dat mijn slokdarm op de duur "verbrand" was door al het gal dat eruit is gekomen. Ik ben toen met de ambulance terug naar het ziekenhuis gebracht, want ik kon amper nog bewegen (en dat is erg zwaar als je normaal gesproken fluitend 2 uur kunt hardlopen).
Slikken deed nu erg pijn en samen met de verdwenen eetlust (ben normaal ook een grote eter) en extreme misselijkheid leidde dat ertoe dat ik enorm ben afgevallen. Ik ben in totaal 17 kilo afgevallen, waarvan het merendeel spierweefsel. Uiteindelijk kon ik maximaal nog maar 10 min staan (douchen), waarna ik weer een uur moest bijkomen.

Zo zie je maar weer dat het totaal niet te voorspellen is hoe iemand zo reageren op chemotherapie. De een heeft bijna nergens last van, terwijl de ander er erg ziek van wordt.
Gelukkig kun je je bij deze vorm van kanker eraan vasthouden dat de kans op genezing erg groot is en dat je het dus niet voor niets zult doorstaan.
Helaas heb ik vorige week bij de uitslag van de CT-scan te horen gekregen dat een lymfeklier thv mijn nier niet op de chemo gereageerd heeft en dus operatief verwijderd moet worden. Dit is hard aangekomen, omdat ik er ook nog best vroeg bij was. De ene arts spreekt over een stadium I "plus", de ander over stadium IIA.
Maargoed... wat moet gebeuren, moet gebeuren. Als ik er uiteindelijk maar vanaf ben!

Wat ik overigens nog het meest storende vind, is dat je tussendoor altijd zo lang moet wachten. Waarom kunnen ze niet wat meer vaart erachter zetten.
Zo moet ik nu weer wachten op de operatie (weet niet hoe lang), terwijl ik het liefst vandaag nog geopereerd zou willen worden.
Ik word nu al vanaf maart behandeld en heb een groot deel van het studiejaar moeten missen. Als ze me zsm zouden opereren, dan kan ik er in september gewoon weer tegenaan.
Ik weet niet hoe anderen erover denken, maar ik vind het allemaal tergend langzaam gaan. En dat terwijl de ziekte zich steeds verder kan uitbreiden!

In ieder geval nog veel sterkte met je overige kuren! Gezien je verhaal zal het allemaal wel mee gaan vallen.

Groeten,
Erwin
25jaar

[Raymond]

Wat een ellende zeg. Ongelooflijk de verschillen ook. Primperan heb ik bijvoorbeeld helemaal niet gebruikt. Ook geen moment misselijk geweest. Hoorde van een klant van mij eenzelfde verhaal als hoe het met jou is vergaaan.

Dat lange wachten, volgens mij werkt de chemo toch ook nog door enige tijd erna ? En je moet natuurlijk ook weerk fysiek aansterken voor de operatie. Hoop voor je dat je snel aan de beurt bent, wat er niet hoort kan er maar beter lekker uitgehaald worden.

Sterkte !

[Rwin]

Tja ik heb zo ongeveer de halve apotheek naar binnen zitten werken.
Op een gegeven moment kreeg ik in het ziekenhuis haldol via het infuus. Dit middel wordt normaal aan mensen met een paniekaanval gegeven.
Daar werd ik dus erg slaperig van. Omdat ik ook al lorazepam (een slaapmiddel wat ook tegen misselijkheid gebruikt kan worden) slikte, heb ik toen iets van 18 uur geslapen... dat was toch wel erg fijn. Ik had al die tijd nergens last van :D

De chemo zit inderdaad nog een tijd in je lijf. Hoe erg dat nog door blijft werken weet ik niet.
Maar waar ik op doelde met dat lange wachten is dat ze bijvoorbeeld bloed laten prikken en je dan de volgende week terug verwachten voor de uitslag.
Ik was daar echt niet blij mee, omdat zoiets na een half uur al bekend is. Ik heb toen tegen die arts gezegd dat ze me maar gewoon moest bellen die middag... ik vond het echt onzin om daar een week op te wachten. Zeker omdat die uitslag zou bepalen of ik aan de chemo moest (mijn teelbal was net verwijderd). Uiteindelijk ben ik toen met de chemo gestart op de dag dat ik anders voor de bloeduitslag moest komen. Zeker op zo'n moment vind ik het cruciaal dat je de vaart erin hebt.
Momenteel ben ik ook overigens in prima conditie voor een operatie. Ik voel me gewoon weer prima, wandel veel en ben weer met gewichten aan het trainen.
Ik heb inmiddels te horen gekregen dat ik begin augustus geopereerd zal worden. Dat had eerder gekund als het geen vakantie tijd zou zijn.... artsen, verpleegkundigen, etc. zijn dan op vakantie. Hierdoor was heel juli al volgeboekt. Gelukkig is het niet belangrijk om snel geopereerd te worden. Er zit nog een matuur teratoom (is niet gevoelig voor chemo) en die heeft veel tijd nodig om te groeien, maar moet natuurlijk wel weg. Dan vind ik het niet zo erg om te moeten wachten. Maar een week wachten op een simpele bloedtest is onzin.

Ik hoop overigens ook echt dat je weinig last blijft hebben van de chemo. Zo houd je tenminste nog energie over voor je vrouw/vriendin en kinderen. Dat zal je veel goed doen!

[Kernzaak]

hoe is het inmiddels met je Raymond???

Kees Jan

[Keesjan]

Tja ik heb zo ongeveer de halve apotheek naar binnen zitten werken.
Op een gegeven moment kreeg ik in het ziekenhuis haldol via het infuus. Dit middel wordt normaal aan mensen met een paniekaanval gegeven.
Daar werd ik dus erg slaperig van. Omdat ik ook al lorazepam (een slaapmiddel wat ook tegen misselijkheid gebruikt kan worden) slikte, heb ik toen iets van 18 uur geslapen... dat was toch wel erg fijn. Ik had al die tijd nergens last van :D

Hmmmm, slapen in het ziekenhuis,,, het kan ZOOOOOOOO fijn zijn.

Ik heb inmiddels te horen gekregen dat ik begin augustus geopereerd zal worden.

Sterkte alvast! Gebeurd dit middels een kijkoperatie? Of middels RPLD http://www.umcn.nl/Zorg/Behandelingen/P ... anker.aspx

Dan vind ik het niet zo erg om te moeten wachten. Maar een week wachten op een simpele bloedtest is onzin.

Hier in het ziekenhuis in Enschede wordt 1 bepaalde tumormarker slechts 2 keer per week bepaald. Tenzij je opgenomen bent, dan kan alles opeens heel snel. Het kan hierdoor komen dat je niet meteen de uitslag krijgt. Overleg met het lab wat de beste dag is om te komen, en pas je prikdag hier op aan.

Kees Jan
-------------------
Non-seminoom, stadium 2a. ontdekt okt 2005, chemo jan-mrt 2006, afsluitende RPLD eind juni, schoon sinds 14 juli 2006.

[Raymond]

Hallo allemaal !

Afgelopen vrijdag de spannendste dag in mijn leven meegemaakt. 2 dagen ervoor de belangrijke CT-scan gehad en afgelopen vrijdag de verlossende woorden:

"Het is goed !"

In eerste instantie zou ik pas op 30 augustus een ct-scan krijgen ! Belachelijk natuurlijk, met de dokter overlegd en die vond dit ook. Toen kon het opeens een stuk sneller. Loont dus de moeite om niet overal zomaar akkoord mee te gaan.

Wat er nog zit is 5mm groot en wordt beschouwd als littekenweefsel. Alles onder de 1cm hoeft niet te worden geopereerd. Heel goed nieuws dus, chemo is zeer goed aangeslagen. Nu nog iedere maand op controle.

De 3e chemo is wel het zwaarst gebleken van allemaal. Maar als ik het vergelijk met andere ervaringsverhalen dan ben ik er goed doorheen gekomen en het bewijs dat chemo niet hoeft te betekenen dat je doodziek wordt. M'n haar begint zelfs alweer een beetje te groeien. Ben ook weer aan het werk gedaan, tussendoor steeds wel wat gedaan, maar nu echt weer fulltime.

Voor de 2e kuur heb ik overigens nog een Neulasta prik gekregen, om de aanmaak van witte bloedlichaampjes te bevorderen. Ging in eerste instantie goed, maar na een paar dagen vreselijke pijn in m'n rug. Echt niet normaal. Enige oplossing was om paracetamol te slikken, na 2 dagen was ik er vanaf.

Moet wel zeggen dat ik nog wat vermoeider ben dan voor de behandelingen, maar dat zal vanzelf wel goed komen. Mijn bloedwaarden waren de afgelopen keer namelijk ook nog erg laag.

Nu werken aan het herstel, binnenkort weer sporten. M'n bedrijf weer op de rit krijgen en weer verder gaan.

Rob, Erwin hoe is het met jullie ? Hoop dat mijn positieve verhaal ook voor jullie gaat gelden !

Kees Jan, ben jij nu na al die tijd weer helemaal de oude geworden ?

[Keesjan]

[quote="Raymond"

Kees Jan, ben jij nu na al die tijd weer helemaal de oude geworden ?[/quote]

Sorry voor deze late reactie, maar ben nu terug van een korte vakantie.

Wat een geweldig goed nieuws Raymond.

Het gaat ontzettend goed :-)

1 x testikel verwijderd (14 oktober 2005)
3 x BEP (jan-mrt 2006)
1 x RLPD (30 juni 2006)

op 14 oktober 2006 was ik weer full-time aan het werk.
Ik squashte voordetijd en ook deed ik aan inline-skaten. Dit doe ik nu nog steeds. :-)

Nu ben ik geen super-sportman maar zit op een goede BMI, 92 kilo bij 192 cm, rook niet en drink niet te veel.

Waar je op moet letten, is dat je alles weer stapje voor stapje oppakt.

Geef toe aan je vermoeidheid als dit moet, ik merk nu nog steeds dat ik nooit ECHT helemaal de oude wordt ,maar ik ben inmiddels ook weer 5 jaar ouder en wordt binnenkort alweer 38 (ahum).

Wel merkte ik dat ik naast het lichaamlijke behoefte kreeg om ervaringen uit te wisselen, en niet alleen maar over de fysike dingen van mijn ziekte wilde praten, heb heel lang het emotionele gedeelte voor mezelf gehouden. Ik heb dit wel van me afgeschreven in mijn blog (http://keesjanwordtbeter.hyves.nl) maar het PRATEN was dat niet.

In principe kan je ALLES na je ziekte weer oppakken, langzaam opbouwen met medische fitness (cardio) en goed op jezelf letten, laat ook ZEKER je chorestorol en testosteron jaarlijks prikken. Ook altijd de bloeddruk laten meten tijdens het Lichaamlijk Onderzoek (word niet overal gedaan). Door BEP-kuren loop je een verhoogt risico op hard-en-vaat ziekten.

Zie bijvoorbeeld hiervoor het volgende artikel (http://www.kwfkankerbestrijding.nl/inde ... emid=18316)

De patientenorganisatie heeft meer informatie over de lange-termijneffecten.
Bekijk hun website eens: http://www.zaadbalkanker.nl

[Rwin]

Dag Raymond en Keesjan,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik gereageerd heb, maar ook ik heb inmiddels goed nieuws.
26 juli ben ik geopereerd dmv een RPLD. Ze doen het tegenwoordig ook laparoscopisch (kijkoperatie), maar nog niet overal.
In de Daniel den Hoed deden ze het bv. nog niet. Dit had waarschijnlijk ook te maken met het feit dat een al wat "oudere" chirurg met mij aan de slag ging.
Die heeft natuurlijk al zo vaak een RPLD gedaan dat hij bijna niks anders meer kan :D

Bij de operatie zijn mijn lymfeklieren verwijderd omdat 1 lymfeklier nog steeds vergroot was (2 cm).
12 augustus kreeg ik de uitslag van het verwijderde weefsel. De lymfeklier bleek een matuur teratoom. Dit is goedaardig en dient niet verder behandeld te worden.
Vandaag kreeg ik de uitslag van mijn eerste bloedcontrole sinds de operatie. Ook dit keer zag mijn bloed er top uit.
Zoals de arts zei: je hebt een lange ingrijpende weg afgelegd, maar zoals het er nu naar uit ziet kun je er eigenlijk niet beter meer voorstaan.
Ik ben nu dus officieel tumor vrij!

Even nog op een rijtje:
11 maart 2010: huisarts --> doorverwezen voor echo --> testiscarcinoom vastgesteld
12 maart 2010: testikel verwijderd
29 maart 2010 tot 25 mei 2010: chemo (3x BEP)
26 juli 2010: RPLD

Het was zwaar, maar ook ik heb het gered!!!
Toch triest als je je dan bedenkt dat wij nog "geluk" hebben met deze vorm... het is gewoon goed te genezen.
Ik heb het toch wel te doen met mensen die nog meer chemo krijgen. Ik had er niet aan moeten denken om nog een chemokuur te krijgen!

Groeten,
Erwin

[Raymond]

Wat een goed bericht zeg, gefeliciteerd !